ပထမဆုံး ပုံရိပ္မ်ား

ကေလးတေယာက္ရဲ႕ မိဘနဲ႕ ငယ္စဥ္ကတည္းက ခြဲေနရတဲ႕ ဆုိးက်ိဳး ေကာင္းက်ိဳးတခ်ိဳ႕ခပ္ပါးပါးပါေအာင္လုိ႕ မွတ္မိသေလာက္ ပထမဆုံးေတြကုိ wesheme က ကုိ Andy တက္ထားလုိ႕ ေရးလုိက္ပါတယ္။

သိတတ္တဲ႕ အရြယ္ေရာက္ေတာ႕ ေဖေဖ တာဝန္က်တဲ႕ ျဖဴးျမိဳ႕မွာ ကြ်န္မေနေနျပီ။ ပထမဆုံးသူငယ္ခ်င္းက ဘုတ္အိ၊ဘုတ္ဆုံတုိ႕ရဲ႕ ညီမေလး..ၾကည္ၾကည္လွိဳင္တဲ႕။ တကယ္က သူ႕ကုိ လုံးဝမမွတ္မိေတာ႕ဘူး။ ပထမဆုံးသူငယ္ခ်င္းဆိုလို႕ ေမေမေျပာျပဖူးတာကုိ သတိရျပီး ေရးလုိက္တာပါ။ ေက်ာင္းတက္ေတာ႕လဲ ျဖဴးျမိဳ႕က ေက်ာင္းမွာပဲ စတက္တယ္။ ပထမဆုံးဆရာကေတာ႕..ဦးဥာဏ္...ဆရာ႕ေနာက္ကနာမည္ မမွတ္မိေတာ႕ဘူး။ ဆရာက သေဘာေကာင္းတာေတာ႕ မွတ္မိတယ္။ ေက်ာင္းသြားရင္ ရွိသမွ်အိုးပိစိ ခြက္ပိစိ၊ မီးဖုိပိစိေလးေတြ အားလုံးလြယ္အိတ္ထဲထည္႕သြားတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႕ ခုံေအာက္ဝင္ျပီး အဲဒါေတြ အကုန္ခင္းျပီး ဟင္းခ်က္တမ္းေစ်းေရာင္းတမ္းေဆာ႕တယ္။ ဆရာက ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မသိဘူး။ကေလးေတြကမ်ားတာကုိး။ ျပီး ကြ်န္မက ခုံေအာက္မွာ လူတကုိယ္လုံးဝင္ေဆာ႕ေနတာဆုိေတာ႕ မရိပ္မိရွာပါဘူး။ ေနာက္ သိသြားေတာ႕လည္း ကြ်န္မကုိ မရုိက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႕ ေမေမတုိ႕ကုိ တိုင္တာနဲ႕ အဲဒါေတြ မယူသြားရေတာ႕ဘူး။ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ၁လလား၂လားမသိဘူး။ခဏပဲ ေနခဲ႕ရတယ္။ အဲဒါအျပင္ ျဖဴးမွာ ေနရင္ ေဖေဖေမေမအလုိလုိက္ပုံနဲ႕ ကြ်န္မပညာေရးေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိျပီး ရန္ကုန္က အဖုိးအဖြားအိမ္ကုိ ပုိ႕ခံရတယ္ေလ။

ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ႕ ပုဇြန္ေတာင္ အမက(၈)မွာ ေနတယ္။ ေက်ာင္းအပ္တုန္းက အရမ္းငုိတယ္။ အိမ္ကလူေတြ ျပန္ရင္ ေျပးလုိက္တယ္။ ေနာက္ေတာ႕ ကြ်န္မထက္ ပုိျပင္းျပင္းထန္ထန္ငုိတဲ႕ သူ႕အေမျပန္တာနဲ႕ အတင္းေအာ္ဟစ္ျငင္းဆန္ျပီး ငုိျပီးေျပးေျပးလုိက္သြားတဲ႕ ေကာင္မေလးကုိ ျမင္ျပီး ကုိယ္႕ဘာသာကုိ ငုိဖုိ႕ေမ႔သြားတယ္။ သူငုိတာျမင္ျပီး ကြ်န္မက မငုိျဖစ္ေတာ႕ဘူး။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက ေအးစႏၵာညြန္႕ပါ။ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာလဲ ျပန္တူပါတယ္။ ငယ္ငယ္က အရမ္းကုိ ေက်ာင္းေၾကာက္ခဲ႕တဲ႕သူမဟာ ေဆးေက်ာင္းေရာက္ျပီး ဆရာဝန္ျဖစ္သြားတယ္။ ပထမဆုံး သူငယ္ခ်င္းေယာက္က်ားေလးနွစ္ေယာက္က စုိးသန္းထြန္းနဲ႕ မ်ိဳးျမင္႔သန္း။ ေလးတန္းမွာ က်ဴရွင္တူတူယူေနလုိ႕ ခင္သြားတယ္။ သူတို႕နွစ္ေယာက္ကေတာ႕ ပညာေရးဘက္ ဆက္မလုိက္ျဖစ္ဘူးထင္ရဲ႕။ ခုေတာ႕ သူတို႕အားလုံးလဲ ရန္ကုန္မွာပဲလား တျခားနုိင္ငံတခုခုမွာလား မေျပာတတ္ပါဘူး။

ကြ်န္မေဒၚေလးက စာဖတ္ဝါသနာပါတယ္။ သူဝယ္ေပးတဲ႕ ေရႊေသြးေတဇတုိ႕က ပထမဆုံးဖတ္ဖူးတဲ႕ ကာတြန္းဂ်ာနယ္ေတြပါပဲ။ ဒုတိယတန္းေရာက္ေတာ႕ အရမ္းေဆာ႕တဲ႕ ကြ်န္မ ေရေႏြးပူေလာင္ျပီး ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနရလို႕ စာပဲဖတ္ေနရေတာ႕ ဒုတိယရပါတယ္။ ပထမဆုံး ဆုရဖူးျခင္းပါ။ ပထမ၊တတိယရတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္သူေတြလဲဆုိတာ မမွတ္မိေတာ႕ပါဘူး။ တတိယတန္းေလာက္မွာ ခုိးတယ္ဆုိရမယ္႕ ပထမဆုံးမေကာင္းမွဳ ၂ခါ၃ခါေလာက္ လုပ္ခဲ႕ဖူးတယ္။ အဖြားဝယ္ခုိင္းတဲ႕ ဆီဝယ္ရင္း ကုန္စုံဆုိင္ပုိင္ရွင္က ဆုိင္အျမင္႔ၾကီးေပၚမွာထုိင္တာဆုိေတာ႕ သူမျမင္နုိင္တဲ႕ ေအာက္က ဆာလာအိတ္အျပည္႕ခင္းထားတဲ႕ ၾကံသကာေတြထဲက တခုနွစ္ခုေလာက္ ဆုိင္ရွင္ မသိေအာင္ တြမ္လာတာပါ။ ေနာက္ေတာ႕ အဲလုိယူစားေနရင္း ခုိးတဲ႕သူဟာေနာက္ဘဝက် သူတပါးအိမ္မွာ အိမ္ေစျပန္လုပ္ရတယ္လုိ႕ အိမ္ကသင္ထားတာ စိတ္မွာ အမွတ္ရလာေတာ႕ မလုပ္ျဖစ္ေတာ႕ဘူး။ အဲဒီ ၂ခါ၃ခါ အတြက္ ခုထိ စိတ္ထဲေလးေနတုန္းပါ။ USက ျပန္ေရာက္ေတာ႕ ဆုိင္ရွင္ဆီ သြားျပီး ၾကံသကာဖုိးျပန္ေပးဖုိ႕ စိတ္ကူးနဲ႕ပဲ ၾကိဳးစားခဲ႕မိတယ္။ ဒီတေခါက္ အိမ္ျပန္ျဖစ္ရင္ေတာ႕ သြားေပးျဖစ္ေအာင္ေပးမယ္၊ နည္းနည္းေတာ႕ ေၾကာင္တက္တက္နုိင္ေပမယ္႕ မတတ္နုိင္ပါဘူး။ ခုိးစားခဲ႕မိတာကုိး။မဟုတ္ရင္ ကြ်န္မေသခါနီးမွာ ခုထိစိတ္စြဲေနတဲ႕ ဒီမေကာင္းမွဳက ေလးလံေစမယ္ထင္ရ႕ဲ။

ေလးတန္းေအာင္ေတာ႕ ဗုိလ္တေထာင္ ၅ အထက္တန္းေက်ာင္းကုိ ေျပာင္းတယ္။ ငါးတန္းမွာ ေဒၚေလးဖတ္တဲ႕ ဝတၳဳေတြ စခုိးဖတ္တယ္။ အခ်စ္ ဝတၳဳေတြမုိ႕ မဖတ္ရဘူးလုိ႕ တားျမစ္ထားတဲ႕ လမင္းမုိမုိရ႕ဲ လုံးခ်င္း ဝတၳဳတစ္အုပ္ပါ။ ဝတၳဳနာမည္ေကာ ဇာတ္လမ္းေကာ မမွတ္မိေတာ႕ပါဘူး။ ေျခာက္တန္းမွာ အိမ္ကုိ စလိမ္တတ္ပါျပီ။ ဒန္းစီးခ်င္လုိ႕ ဒန္းရွိတဲ႕ နုနုလွိဳင္ဆုိတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကုိ က်ဴရွင္မတက္ခင္ သြားသြားေခၚရင္း ဒန္းစီးဖုိ႕ အိမ္ကေစာထြက္ခ်င္လုိ႕ လိမ္တာပါ။ မိသြားေတာ႕ မသက္သာပါဘူး။ စိတ္ၾကီးတဲ႕ ဖြားဖြားက လူၾကီးကုိ မလိမ္႕တပတ္လိမ္ရပါ႕မလားဆုိျပီး ၾကိမ္လုံးက်ိဳးေအာင္ အရုိက္ခံရပါတယ္။ ျဗဲ...ေနာက္ေတာ႕..အရုိက္ခံရတာ မၾကိဳက္လုိ႕ ဘယ္ေတာ႕မွ မလိမ္ျဖစ္ေတာ႕ဘူး။

ခုနွစ္တန္းမွာ ေဆးေပါ႕လိပ္စေသာက္ၾကည္႕မိတယ္။ အဖြားက ေဆးလိပ္ေသာက္ေတာ႕ သူေသာက္ရေအာင္ မီးညွိခုိင္းေတာ႕ ညွိေပးရင္းနဲ႕ လုိက္ေသာက္ၾကည္႕တာပါ။ တလိပ္လုံး ကုန္ေအာင္ ၾကိဳးစားေသာက္ဖူးေပမယ္႕ မၾကိဳက္ဘူးကြယ္။ ကုိးတန္းေရာက္ေတာ႕ အကုိနဲ႕ နွစ္ေယာက္တူတူေပါင္းျပီး ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ နာရီေပၚကမ်က္ရည္စက္မ်ား သီခ်င္းေခြ စဝယ္တယ္။ ဆယ္တန္းနွစ္ ထန္းတပင္ျမိဳ႕နယ္ပြဲမွာ ထူးအိမ္သင္နဲ႕ ေပါက္ေပါက္ရဲ႕ စုံတြဲ သီခ်င္းရယ္ ေဟမာေန၀င္းရဲ႕ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ရယ္ စင္ေပၚမွာ စဆုိဖူးပါတယ္။ TV မွာ ပထမဆုံးလႊင္႕ခြင္႕ရတဲ႕ ကြ်န္မသီခ်င္းက ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ ခ်စ္မိတယ္ဆုိတဲ႕ ေရွးေဟာင္းသီခ်င္းပါ။ ငယ္တုန္းဆုိေတာ႕ ကုိယ္႕ဝါသနာဟာ ကုိယ္နဲ႕ ျဖစ္နုိင္ဧ။္ မျဖစ္နုိင္ဧ။္ ကြ်န္မ မေတြးတတ္ပါဘူး။ဒီလုိပဲ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ခဲ႕တာ..။ ေနာက္ေတာ႕ သီခ်င္းသြင္းဖုိ႕ ပုိက္ဆံ မရွိေတာ႕လုိ႕..ရပ္သြားတယ္။

ကြ်န္မအသက္ ၁၇နွစ္မွာ ကေလးေတြကုိ guideလုပ္တာ သခ်ၤာက်ဴရွင္ဝုိင္းသင္တာ လာငွားတဲ႕ဟာ လုိက္သင္တယ္။ ပထမဆုံးတပည္႕ေလးက ေဇာ္မ်ိဳးျမင္႔တဲ႕။ သူ႔ကုိငါးတန္းမွာ guide လုပ္ခ တလ ၅၀၀ စရတယ္။ ကေလးေတြ စာသင္လုိ႕ရတဲ႕ ပုိက္ဆံနဲ႕ ကုိယ္႕ဘာသာ ေက်ာင္းစရိတ္ ရသေလာက္ ရွာရတာ ေပ်ာ္တယ္။ ကေလးေတြကုိ စာသင္ရတဲ႕ အတြက္ ကေလးေတြ နည္းနည္းေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ေလးစားအားက်တဲ႕သူ ျဖစ္သင္႕တယ္လုိ႕ စိတ္ထဲ ျဖစ္လာတယ္။ အရင္ကထက္စာရင္ ပုိလိမၼာလာတယ္။ မိဘကုိလည္း ကူညီခ်င္စိတ္ေတြ ပုိမ်ားလာတယ္။ မိသားစုကို ကလန္ကဆန္နဲ႕ ဆန္႕က်င္ခ်င္စိတ္ဆုိတာေတြ လုံးဝေပ်ာက္သြားခဲ႕တယ္။ တကၠသုိလ္စတက္တဲ႕အခါမွာလည္း စာကုိ အေလးအနက္ထား ၾကိဳးစားျဖစ္ခဲ႕တယ္။ ဒါေၾကာင္႕ ပထမနွစ္၊ ဒုတိယနွစ္ နွစ္နွစ္ဆက္တုိက္ ကြ်န္မတက္ခဲ႕တဲ႕ ေမဂ်ာမွာ ပထမဆုံး ပထမဆု ရခဲ႕တယ္။ ၾကိဳးစားရဲ႕သားနဲ႕ ထာဝစဥ္ ည႕ံခဲ႕တဲ႕ အဂၤလိပ္စာေတာင္ ပထမနွစ္ ဂုဏ္ထူးတန္းမွာ D ထြက္ခဲ႕ပါတယ္။ အတန္းထဲမွာ အသင္အျပေကာင္းလွတဲ႕ ဆရာဦးဦးလြင္ဆုိတဲ႕ ဆရာ႕ေက်းဇူးပါ။ အဂၤလိပ္စာ ေတာ္ခ်င္တဲ႕ စိတ္ဟာ သီခ်င္းဆုိခ်င္တဲ႕ဝါသနာလုိ မဟုတ္ပဲ ဘယ္အရြယ္ ဘယ္အေနအထားမွာမဆုိ လုပ္လုိ႕ အဆင္ေျပတဲ႕အတြက္ ကြ်န္မရဲ႕ ထာဝရအိမ္မက္တစ္ခုပါ။ (ခုထိေတာ႕ ငုပ္လုိက္ ေပၚလုိက္ မအားလုိက္ ပ်င္းလုိက္ ျဖစ္ေနတုန္း)။ ေျပာခဲ႕သလုိပဲ ဝင္ေငြရတဲ႕အျပင္ ဆရာမလုပ္ခဲ႕တဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ေကာင္းက်ိဳးေတြက ကြ်န္မအတြက္ေတာ႕ အလြန္မ်ားပါတယ္။ ပထမဆုံးတပည္႕ေလး ကြ်န္မဆီမွာ စာသင္ရေအာင္ ခ်ိတ္ဆက္ေပးခဲ႕တဲ႕ သူငယ္ခ်င္း နန္ဒါၾကီး ရဲ႕ ေက်းဇူးပါပဲ။ သူ႕ရဲ႕ မိဘအေပၚ အလြန္သိတတ္မွဳေတြဟာ မိဘကုိ ဂ်စ္တုိက္ျပီး ဆုိးခ်င္တဲ႕ ကြ်န္မအတြက္ အားက် အတုယူျပီး ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ ေစ႕ေဆာ္နိုင္ခဲ႕ပါတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္က အေရးအၾကီးဆုံးဆုိေပမယ္႕ အရြယ္သုံးပါးစလုံးမွာ အေပါင္းအသင္းက အေရးၾကီးတယ္လုိ႕ ကြ်န္မထင္ပါတယ္။ အနည္းဆုံး ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ စူးစမ္းျပီး အတုယူတတ္တဲ႕ ကြ်န္မလုိ အက်င္႔ရွိတဲ႕သူေတြ သတိထားတာ မမွားဘူး ထင္တယ္။ ပထမဆုံးအလုပ္ျပဳတ္တာကေတာ႕ စစခ်င္း လခစားဝင္လုပ္တဲ႕ computer ကုမၸဏီမွာ။ အင္း..ရွက္စရာၾကီး လုိ႕ မၾကာခဏျပန္ေတြးဖူးပါတယ္။ assignment ေတြေရးတာ ေနွးလြန္းလုိ႕ဆုိျပီး အျဖဳတ္ခံရတာပါ။ ျပဳတ္ျပီး ၄လအၾကာမွာပဲ အဲဒီကုိ အလုပ္ကုိ ျပန္ဝင္ခြင္႕ရေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ႕ပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ေျခာက္နွစ္ေက်ာ္ၾကာေအာင္ လုပ္ခဲ႕တယ္။

ပထမဆုံးနုိင္ငံျခားခရီးက US ကုိ ANA ဆုိတဲ႕ ဂ်ပန္ေလေၾကာင္းလုိင္းစီးျပီး ၂၀၀၁ခုနွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၄ရက္မွာ သြားခဲ႕တယ္။ ကဗ်ာေတြကုိ သူ႕ website မွာ ပထမဆုံးတင္ေပးတာက အလုပ္ထဲေရာက္မွ စခင္တဲ႕ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ခုိနားရာဆုိတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ site မွာ ကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီးေရးခဲ႕တယ္။ site ရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္က စာကဗ်ာခ်စ္သူတို႕ ခိုနားရာ တဲ႕။ ဒီ အလင္းညီနာမည္နဲ႕ပါပဲ။ ၂၀၀၁မွာထင္တယ္။ အရက္စေသာက္ဖူးတာလဲ US မွာပဲ။ ဘာအရက္လဲေတာ႕ မမွတ္မိေတာ႔ဘူး။ မူးရင္ ရစ္တယ္လုိ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာတာပဲ။ ေနာက္ေတာ႕ အရက္ေသာက္ရင္ တအားရီရတာ ေပ်ာ္လုိ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုမိတုိင္း ေသာက္ဖုိ႕ဆြယ္ရင္ တခြက္တဖလားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ပါရင္ ထိုးအန္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ႕အထိ မဟားဒရားပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာ႕တတ္လာတယ္။ ခုေတာ႕ ဘယ္လုိအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ျဖစ္ျဖစ္ အရက္မေသာက္ေတာ႕ဘူး။ မေသာက္ခ်င္ေတာ႕လုိ႕ ဘယ္ေလာက္ပဲ အေျခအေနေပးေပး ျငင္းဖုိ႕ အားလဲမနာ စိတ္လဲမာတယ္။ ငါးပါးသီလကုိ ခ်ိဳးေဖာက္တာ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္ေတာ႕ဘူး။ အသက္လဲၾကီးလွျပီမုိ႕ အကုသုိလ္နည္းေအာင္ အတတ္နုိင္ဆုံးေနပါတယ္။

တရားစခန္းစဝင္တ႕ဲ ေရႊမင္းဝံေက်ာင္းမွာ..ပထမဆုံးဆယ္ရက္ေက်ာ္ေနခဲ႕ပါတယ္။ ေနာက္တနွစ္ၾကာေတာ႕ အဲဒီေက်ာင္းမွာပဲ ပထမဆုံးမယ္သီလရွင္အျဖစ္ ၂ပတ္ ထပ္ဝတ္ခဲ႕တယ္။ လခစား အလုပ္မဝင္ခင္ လုပ္ခဲ႕တာပါ။ ရည္းစားထားဖုိ႕ေတာ႕ ခုထိ စိတ္ကူးမရေသးဘူး။ နွစ္တန္းမွာ ဘာလုိ႕ သူ႕ေရွ႕သြားေတြၾကီးေနတာလဲ ဆုိျပီး အကုိ႕သူငယ္ခ်င္းကုိ ေတြ႕ရင္ လုိက္ေငးေနမိတယ္။ အကုိက ကြ်န္မထက္နွစ္နွစ္ၾကီးေတာ႕ အဲဒီေကာင္ေလးက ေလးတန္းေပါ႕။ အေတာ္ေစာတဲ႕ အရြယ္မွာ သြားၾကီးတာကုိ စပ္စပ္စုစုေတြးျပီး လုိက္ေငးခဲ႕ဖူးတာ မွတ္မိေနေသးတယ္။

အမ္...အားရပါးရေလွ်ာက္ေရးတာ..အေတာ္ေတာ႕ ရွည္ေနျပီ။ ကေလးဘဝ နည္းနည္းဆုိးသြမ္းရာကေန သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြေၾကာင္႕ ကံေၾကာင္႕ အေကာင္းဘက္ကုိ တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲလာတာတဲ႕ ကြ်န္မရဲ႕ ပထမဆုံးေတြကုိ..ေရးအျပီးမွာ ထပ္ တက္ခ်င္ေပမယ္႕ ဘယ္သူတက္ရမွန္း မသိလုိ႕ မတက္ေတာ႕ပါဘူး..။

Adjust

In life, I believe everybody faces loss or failure or difficulties at least one time in their life. It may be for person or ambition or anything that exists deeply in mind.

As a believer, human beings are naturally created with enough strength to overcome such kind of loss in life. The way that we choose is replace or adjust ourselves. Nobody can cry or look back forever all the way back that he or she has passed .

Life is not a one time process but it is on going process. We are adaptable to the changes. The situations sometimes force us to be compatible with the surroundings whether we like it or not. That's just my assumptions :0 You may dislike or disagree with me. The reason why I choose this title as my first post is just encourage not only me but also everybody whoever faces some difficult times in life. However we can pass those times with comforting ourselves as "it is not end of the world!". It is true...right?

I am still alive and have strength to get some of my dreams and keep going. Still sometimes I thought that life is nothing but still something that I am living. I care every morning that I wake up and every night that I fall sleep. We will get a bright sun light and feel a peaceful moon light everyday if we change the point of view for how we see the world. So crying in the dark or trying in the light? I choose trying in the light :)