လွခ်င္တယ္လား..ဝါး

ဘာရယ္မဟုတ္ မဘေလာ႔ခ္ေတာ႕ဘူးဆုိကာမွ...သတိရလာတာနဲ႕ ဒီပုိ႕စ္ေလး ေကာက္ေရးလုိက္ပါတယ္။ လွမလားဆုိျပီး ကြ်န္မ လုပ္မိသမွ် ကေမာက္ကမ ျဖစ္ခဲ႕ရတာေတြ ရွိခဲ႕ဘူးပါတယ္။

ကြ်န္မ ေလးတန္းတက္စမွာ ကြ်န္မတုိ႕ ေမာင္နွမကုိ ထိန္းခဲ႕တဲ႕ အေဒၚက မဂၤလာေဆာင္ပါတယ္။ အေဒၚ႕မဂၤလာေဆာင္ဆုိေတာ႕..ကြ်န္မဖုိ႕ အက်ီ ၤစကတ္စ္ အသစ္၊ အကုိဖုိ႕ ရွပ္အက်ီ ၤအသစ္ေတြ ပြဲနဲ႕လုိက္ေအာင္ဆုိျပီး လူၾကီးေတြက ခ်ဳပ္ေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကြ်န္မအတြက္ စကတ္စ္ကေလးက တုိက္စကတ္စ္ေခၚမွာေပါ႔ေနာ္..အဲဒီေခတ္က ခါးမွာအတိေပမယ္႕ ဒူးမေရာက္ခင္ေလာက္ကေန စျပီး ပြသြားျပီး ေအာက္နားမွာ ခပ္ကားကားေလးျဖစ္ေအာင္ ညွပ္ထားတဲ႕ ဟာမ်ိဳးပါ။ ထီးပုံလုိ႕ ေခၚရင္ ပုိမွန္မလားမသိဘူး။ ထီးေလာက္ေတာ႕ မကားပါဘူး။ အဖြားက အေဒၚ မဂၤလာေဆာင္က တျခားဟာေတြမွာလဲ ခ်ဲ႕ထားလုိ႕ သတုိ႕သားဘက္က ေငြအေတာ္ကုန္ေနျပီမို႕ ကေလးေတြ အတြက္ တကယ္ေတာ႕လည္း ခ်ဲ႕သည္ျဖစ္ေစ၊ မခ်ဲ႕သည္ျဖစ္ေစ သိပ္မသိသာဘူး ဆုိျပီး ေခြ်တာေပးခ်င္တဲ႕ ေစတနာနဲ႕ အဘြားငယ္ငယ္ကဝတ္ခဲ႕တဲ႕ ခ်ိတ္ထမီ အဝါေလး (ဝေနျပီမုိ႕ အဖြား အဲဒီ ထမီကုိ ဝတ္လုိ႕ မေတာ္ေတာ႕ပါဘူး) ကုိ ဖ်က္ျပီး ကြ်န္မကုိယ္တုိင္းနဲ႕ ဆုိင္မွာ လုိက္အပ္ေပးပါတယ္။ အဲဒီစကတ္စ္ရလာေတာ႕လည္း သူတုိ႕ စအပ္ကတည္းက ထမီစ အေလမျဖစ္ေအာင္ဆုိျပီး ေအာက္နားမွာ အတြင္းဘက္ကုိ လိပ္ေခါက္ထားတာ သံုးပတ္ေလာက္ ရွိပါတယ္။ နည္းနည္းၾကီးလာတဲ႕ ထိ ဝတ္လုိ႕ရေအာင္လုိ႕ လုပ္ထားတာပါ။ မသိမသာ နည္းနည္းေလးၾကီးပါတယ္။ ကြ်န္မငယ္ငယ္ကတည္းက စကားလုံးအဆန္းအျပားေတြ ေျပာတတ္ပါတယ္။ အဲလုိမ်ိဳး အက်ီ ၤေတြ စကတ္စ္ေတြကုိ ေမေမတုိ႕ ဖြားဖြားတုိ႕က ဆင္တဲ႕အခါ ”သမီးကုိ ဒီစီမံကိန္း အက်ီ ၤေတြ စကတ္စ္ေတြပဲ ခ်ဳပ္ေပးေနတာပဲ” လုိ႕ လူၾကီးေတြကုိ ဂ်စ္တုိက္ေနၾကပါ။ ဂ်စ္တုိက္ေပမယ္႕ ျပီးေတာ႕လည္း ဝတ္ရတာပါပဲ :(

အဲဒီစကတ္စ္ကေလးက အေဒၚ႕မဂၤလာေဆာင္မွာေတာ႕ အေတာ္ အဆင္ေျပပါတယ္။ ပြဲနဲ႕ လုိက္ဖက္ညီစြာနဲ႕ပါပဲ။ အဲလုိနဲ႕ ေနာက္ထပ္ လူၾကီးေတြ တခါတေလ ေခၚတတ္တဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ နွစ္ခု သုံးခုေလာက္ လုိက္သြားတဲ႕ အခါ ဝတ္ျပီး အဲဒီစကတ္စ္ေလးက ဝတ္ဖုိ႕ အခြင္႕မရေတာ႕ပါဘူး။ အဖြားရဲ႕ ငယ္ငယ္ကတည္းက ထမီဆုိေပမယ္႕ ပုိးခ်ိတ္သိပ္မထူတာလည္း အမွန္ေပမယ္႕ အေရာင္လဲမက် ပိတ္လည္းမေဆြးပါဘူး။ လွကလည္းလွပါတယ္။ ၆တန္းျပီးခါနီးမွာ အဲဒီစကတ္စ္ကုိ ေအာက္နားက ေခါက္ထားတာေတြ ေျဖျပီး ဝတ္လုိ႕က ရေနေသးေတာ႕ တရက္ က်ဴရွင္အသြားမွာ ဝတ္သြားေတာ႕ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း ေရႊရုိးက လက္ညွိဳးထုိး ဟားပါတယ္။ သူကဟားရုံဟားျပီး စကားမဆက္ေပမယ္႕ သူ႕အကုိက အဲဒီေန႕က စျပီး ကြ်န္မကုိ ဗႏၶဳလေဘာင္းဘီလုိ႕ နာမည္ဖ်က္ျပီး ေနာက္ေျပာင္ပါေတာ႕တယ္။ ျပန္စဥ္းစားၾကည္႕တဲ႕အခါ..နည္းနည္းေျပာင္လက္တဲ႕ပုိးခ်ိတ္စကတ္စ္ အဝါေလးကုိ မဝတ္ရေတာ႕မွာစုိးျပီး မေတာ္တဲ႕ က်ဴရွင္လုိမ်ိဳးကုိ ခပ္ပိန္ပိန္ ကုိယ္႕ပုံစံနဲ႕ ေန႕ခင္းဘက္ၾကီး ဝတ္သြားမိေတာ႕ သူေျပာသလုိပဲ ဗႏၶဳလေဘာင္းဘီ ျဖစ္ေတာ႕တာေပါ႕။အဲဒီအခ်ိန္က ယဥ္ေက်းမွဳက ျပဇာတ္ေတြက TV ကလႊင္႕ေနက်ဆုိေတာ႕ သူေျပာတာ ကြက္တိပါပဲ။ နန္းတြင္းသားေတြ ပုဆုိးအပြ ခါးေတာင္းက်ိဳက္ထားတတ္တဲ႕ပုံစံမ်ိဳးမွာ ေအာက္က သပ္သပ္ထြက္ေနတတ္တဲ႕ ေဘာင္းဘီအပြလုိမ်ိဳးကုိး။ ပုိရီရတာက ကြ်န္မ အဲလုိဝတ္တာကုိ သေဘာက်လုိ႕ ဆုိျပီး ကြ်န္မရဲ႕ အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္း ငျပဴးက သူ႕မားမားကုိ တရုတ္ေတြ ဝတ္ေလ႕မရွိတဲ႕ အဲဒီခ်ိတ္ပုံစံမ်ိဳး ေဗဒါေရာင္ေလးကို ခုနွစ္တန္းနွစ္စမွာ ကြ်န္မအတုိင္းပဲ ပုံစံတူတူလုိက္ခ်ဳပ္ျပီး ဝတ္ပါတယ္။ ဟီး...ဒီေကာင္နဲ႕ ကြ်န္မ ငယ္ငယ္က အဲလုိပဲ ေပါတာခ်င္းတူ အရွဴးထတာလဲတူျပီး ဆင္တူခ်ဳပ္တာတုိ႕၊ သူဝယ္ရင္ ငါလည္းဝယ္တယ္တုိ႕ စသျဖင္႕ ပုံစံတူျပီး အေရာင္ကြဲတာ၊ အေရာင္တူျပီး ပုံစံကြဲတာ အဲဒါမ်ိဳး girly nature ေတြ လုပ္တတ္တယ္။

ကြ်န္မအေဒၚက ဆံပင္ေကာက္တာၾကိဳက္ပါတယ္။ ခုထိလဲ ေကာက္တုန္းပါ။ သူဆံပင္ေကာက္တာ အေဖာ္လုိက္လုိက္သြားျပီး တခါ ကြ်န္မပူဆာတာနဲ႕ ကြ်န္မကုိပါ တေခါင္းလုံး ဆံပင္ေကာက္ေပးလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီဆံပင္က ကြ်န္မနဲ႕ လုိက္မလုိက္ဆုိတာ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေဖေဖေမေမတုိ႕ဆီ ေက်ာင္းပိတ္သုံးလျပန္ေတာ႕ ေဖေဖ႕တပည္႕ေတြက ကပၸလီမလုိ႕ ေခၚၾကတဲ႕အထိ။ လွ်ပ္စီးလက္ေအာင္ေဆာ႕တဲ႕ ကြ်န္မ ေနပူထဲေလွ်ာက္ေဆာ႕ျပီး အသားမည္းမည္း ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ ပိန္ပိန္ဆုိေတာ႕ ေခၚခံရတာေတာင္ နည္းပါေသးတယ္။

ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးေတာ႕ သူငယ္ခ်င္း ေယာက္က်ားေလးေတြနဲ႕ တြဲမိျပီး ကဗ်ာေရးတာတုိ႕၊ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ျပီး ေလကန္တာတုိ႕၊ သီခ်င္းဆုိတာတုိ႕ လုပ္ေနတာနဲ႕ လူပါ ေယာက္က်ားေလး အရမ္းဆန္သြားပါတယ္။ မိန္းကေလးလုိမ်ိဳး လွလွပပ လိမ္းျခယ္ဝတ္ရင္ကုိ ဟားခ်င္လာတယ္။ ရွပ္အက်ီ ၤေတြပဲ အဝတ္မ်ားခဲ႕ပါတယ္။ ဘာမွ မလိမ္းတဲ႕ မ်က္နွာေျပာင္နဲ႕ ရွပ္အက်ီ ၤကုိ country ပုံစံ အကြက္လွလွရွာျပီး ကြ်န္မတုိ႕ေတြ ခ်ဳပ္ဝတ္ၾကပါတယ္။ ပိတ္သားထဲကုိ ရုိက္သြင္းျပီးမွ တပ္ရတဲ႕ ပုလဲၾကယ္သီးတပ္ထားတဲ႕ country ပုံစံ အနီ၊ အျပာ၊ အစိမ္း၊ အညိဳရွပ္ေတြက အဲဒီအရြယ္က စိတ္ထဲ တအားမုိက္တယ္ဆုိျပီး ၾကိဳက္တာပါ။ ကြ်န္မတုိ႕စိတ္ထဲ ထင္ခဲ႕တဲ႕ အလွဆုံး ဝတ္စုံပါ။ contry shirt အနီကြက္နဲ႕ ေအာက္က ထမီကေတာ႕ ေယာထမီတုိ႕၊ ခ်ည္သားေျပာင္ေတြနဲ႕ေပါ႕...။ ဆံပင္ေတြကေတာ႕ Heavy Metal သီခ်င္းေတြကုိ အရမ္းၾကိဳက္ေနတဲ႕ အခ်ိန္ဆုိေတာ႕ ပုခုံးေက်ာ္ေက်ာ္အရွည္ထားျပီး layers ေတြ ညွပ္ေလ႕ရွိပါတယ္။ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္...contry shirt နဲ႕ အဲဒီ steps ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ႕..လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေတြေရွ႕က ေဆာင္႕ၾကြားၾကြား ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ႕အခါ တခါတေလ ေလးျဖဴလုိ႕ အေနာက္ခံရရင္ ေျမွာက္ၾကြ ေျမွာက္ၾကြနဲ႕ က်ိတ္ေပ်ာ္တတ္ေသးတယ္။

ဒီလုိနဲ႕ ငယ္ငယ္က ဆံပင္ေကာက္ဖူးတာ ငါနဲ႕ မလုိက္ဘူးဆုိျပီး ကြ်န္မ စိတ္မွာ အေသမွတ္ထားတယ္။ ေနာက္ ဘယ္ေတာ႕မွ မေကာက္ေတာ႕ဘူးလုိ႕လဲ ဆုံးျဖတ္ထားတာပဲ။ ဒါေပမယ္႕..ဒါေပမယ္႕ေပါ႕ေလ... စင္ကာပူ ေရာက္ျပီးသကာလ နဂုိက ဆံပင္ပါးရတဲ႕ ၾကားထဲ ဒီက ေရေတြကပဲ ေဆးခပ္တာမ်ားသလား၊ ကုိယ္ကပဲ အသက္ၾကီးလာလုိ႕ ဓာတ္ေတြ ခ်ိဳ႕တဲ႕လာသလား မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဆံပင္ေတြ အရမ္းကြ်တ္တာနဲ႕ ဆံပင္ နည္းနည္းမ်ားသလုိလုိ ျပန္ျဖစ္လာမလား ေမွ်ာ္လင္႕ျပီး ေကာက္လုိက္မိပါတယ္။ ေကာက္တဲ႕ေန႕က မွတ္မွတ္ရရ ေျခာက္နွစ္ေက်ာ္ခင္ခဲ႕ၾကတဲ႕ ရန္ကုန္အလုပ္ထဲကလူေတြ သူငယ္ခ်င္း ေယာက္က်ားေလး မိန္းကေလးေတြ တစ္ေယာက္မကပါပါတယ္။ city hallက ဆံပင္ဆုိင္တခုမွာပါပဲ။ ပုံျပျပီးေကာက္တာပါ။ အားလုံးကလည္း ကြ်န္မထက္ငယ္ေပမယ္႕ ေမာင္နွမေတြလုိလည္း ခင္ေနေတာ႕ တုိ႕အမၾကီး ဆံပင္ေကာက္ေနတယ္ေပါ႕ေနာ္။ ဘာပုံလည္းေပါ႕..ကြ်န္မက ဘုမသိဘမသိ style ေတြ ဘာေတြ နားမလည္ေပမယ္႕ Nicole Kidman ၾကိဳက္တဲ႕သူဆုိေတာ႕ ဒီမင္းသမီးရုပ္နဲ႕ ကုိယ္႕ရုပ္က နံသာဆီနဲ႕ အီးလုိ ကြာတာ သိေပမယ္႕ ကုိယ္ၾကိဳက္တဲ႕ တေခါင္းလုံးေကာက္ျပီးေဘးခြဲခြဲထားတဲ႕ သူ႕ဓာတ္ပုံ လက္ညွိဳးထုိးျပီး ဒီပုံလုိ႕ ျပလုိက္ပါတယ္။ အတူလာတဲ႕ ဆံပင္ကြ်မ္းက်င္တဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက လုိက္ပါ႕မလား တခ်က္ေတြသြားပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ ကြ်န္မသိပ္စိတ္အားထက္သန္ေနတာနဲ႕ ကြ်န္မစိတ္ခ်မ္းသာပါေစ ဆုိျပီး မေျပာေတာ႔ပါဘူး။ ခ်ေပါ႕ဆုိျပီး..ထားခဲ႕ပါတယ္။ ေကာက္ျပီးတဲ႕အခ်ိန္ hair dresser က ၾကည္႕ေတာ႕ဆုိတဲ႕ အခါ ..ကုိယ္႕ပုံကုိ မွန္ထဲ ျမင္တဲ႕ အခ်ိန္မွာ ငါမွားျပီ ဆုိတာ သိလုိက္ပါျပီ။ ေတာ္ေတာ္လဲ စိတ္ပိန္သြားတယ္။ အမွားအယြင္းတခုကုိ ငါ လုပ္လုိက္မိျပန္ပါေပါ႕လားလုိ႕ မခ်ိတင္ကဲျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ျပင္လုိ႕ မရေတာ႕ဘူး။ ဆံပင္ေတြက တေခါင္းလုံးေကာက္ေကြးလို႕ ေနပါျပီ။ သူတို႕ ခဏေန တပတ္ျပန္လာေခၚၾကတဲ႕အခါ အားလုံးမပါလာပါေစနဲ႕ ဆုေတာင္းေပမယ္႕ မျပည္႕ပါဘူး။ ေစာေစာက လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားျပန္ပါလာပါတယ္။ ဒါနဲ႕ သူတုိ႕ ေျပာမွဆုိမွ ဆုိ ငါမသက္သာေလာက္ဘူးဆုိျပီး ကုိယ္႕ဘာသာပဲ ကုိယ္ပဲ ”ငါ႕ကြာ.. Nicole Kidman နဲ႕ တူမယ္ ထင္ျပီး ေကာက္လုိက္တာ ျပီးလည္းျပီးေရာ မွန္ထဲ ၾကည္႕လုိက္ေတာ႕ ထူးအိမ္သင္ၾကီး ေတြ႕လုိက္ရတယ္” လုိ႕ ကုိယ္႕ဘာသာ ၾကိဳဟာသလုပ္ထားလုိက္ပါတယ္။ အားလုံး တဝါးဝါးတဟားဟားနဲ႕ ရီလုိက္ၾကတာ pennisula plaza ၾကီးေတာင္ နည္းနည္းတုန္သြားလား မသိဘူး။ အဲဒီတုန္းက pennisula plaza ထဲမွာပဲ ဆံပင္ေကာက္ျပီးျပီးခ်င္း အမွတ္တရ ဆုိျပီး ရုိက္ထားတဲ႕ ဓာတ္ပုံ ခပ္ဝါးဝါးေတာ႕ computer ထဲမွာ ခုထိ ရွိေသးရဲ႕...။

Am I on the right track ?

Do you think it is essential to check in each step whether we are on the right track or not?

Yes,of course.

At certain points, it is necessary to analyze the status that whether we are on the right track or not for something that we develope or trying to make it happen. It may be software development or studying or taking medication or a diet program or cooking a special curry or anything else.

You know sometimes we put so much effort on what we focus but without analyzing, we cannot say that what we are doing now will be effective. Sometimes our effort may be wasteful :(

I got a remark earlier from my lead when I was working in Osaka, "To give her her due, she did her best but it did not meet my expectations". Yeah, it was bitter but it was the truth at that time.

One of my Myanmar friend, who helped me in debugging the program, explained me that you were hard-working but you know ..you did the same debugging again and again on the same place of source code that you already knew and saw the error which cannot pull you out from this situation without analyzing and changing.

Yeah, he was totally right. He has more experience than me and it lightened on the dark side of my knowledge.

I learnt that

1. Never be afraid of a change to test if it is still pending at the same situation.
2. Proceed to implement with your analysis and knowledge.
3. Don't hesitate to ask others who got more experience rather than you.
4. Not to be stubborn to take your team's advice and opinion but decide as your own.
5. Make a percentage of completion daily or weekly.
6. Taking a move now will help to get everybody's attention. So we all can help and solve it out in time.

I took it as a good lesson and try to analyze step by step whether it is the root cause or not whenever I face the issues. If I am sure this is not the cause for the problem, I don't seat on it further and move to the next to check.

I am still hard-working, but I'll never forget checking the status of all items on my plate. I assume that finding out about the issue in detail is very important. If I don't know how to solve it, I will look for a solution on the internet. Make sure that there is no other bad consequences because of my change. Else, I need to discuss with Team Lead. If I am doing without care, I look like the one who pouring water onto a plastic plant everyday with the hope of flowers blooming. But I am always the last to do the change till last minute because I am scared of the change. This habit faded away from me gradually after 2 years I worked alone at my current job as only one Myanmar.