လုပ္လုိက္ရင္ ဒီအတုိင္းခ်ည္းပဲ...

မနက္...။
ဒီေကာင္မေလးလုပ္ျပန္ျပီ...။
ရုံးသြားဖုိ႕ အခ်ိန္ဒီေလာက္ကပ္ေနတာ ခုထိဆင္းမလာ။ စိတ္တိုတုိ နဲ႕ ဟြန္းနွစ္ခ်က္ေလာက္ ေဆာင္႔တီးပစ္လုိက္သည္။ မနက္ ရုံးေနာက္က်ရင္ ပုိက္ဆံအျဖတ္ခံရမယ္ဆုိတာ သိလည္း မနက္တုိင္း ကားေပၚေရာက္တာနဲ႕ သံဗုေဒၶ ရြတ္ျပီး ဒုကၡပဲ ဒီလ ေနာက္က်တာ နွစ္ခါရွိျပီ မွီပါ႔မလား ဟု ပြစိပြစိ တေယာက္တည္း ဆီမန္းမန္းတတ္ေတာ႕ မေနနုိင္တဲ႕ ကုိယ္ကပဲ ျပိဳင္ကားေမာင္းသလုိ ေသလုေမ်ာပါး ေမာင္းပုိ႕ရတာ ၾကာေတာ႕ စိတ္တုိလာသည္။ အမွတ္မရွိတဲ႕ မိန္းကေလးပဲ လုိ႕ ပစ္ပစ္နွစ္နွစ္ ေတြးလုိက္သည္။ တကယ္ဆုိ ညဘက္ ေစာေစာအိပ္ပါလား ။ တုိးတက္ရာတုိးတက္ေၾကာင္း စာက်ေတာ႕ မလုပ္ခ်င္..။ အရည္မရ အဖတ္မရ ကဗ်ာေရးလုိက္ ၊ game ေဆာ႕လုိက္၊ စာဖတ္လုိက္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ အိပ္ပုံမရ။ ဒင္းလုပ္တာနဲ႕ ငါ accidentတုိ႕ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္တုိ႕ နဲ႕ ဘယ္ေတာ႕ ညားမလဲ ဟု ေတြးတုန္း ဆင္းလာတာ ျမင္သည္။

ဝတ္လာျပန္ျပီ...။
ဒီလုိ ဝမ္းဆက္ရုိးရုိးေတြခ်ည္း ဝတ္လုိ႕ ရုပ္ကုိက အဘြားၾကီး ရုပ္ထြက္ေနတာ။ ဝါးလုံးကုိ ပိတ္ဆင္တူပတ္ထားတဲ႕ ပုံတုံးၾကီး...မ်က္မွန္ကပါေသး..စိတ္ပ်က္စရာ။ ေခြ်တာတာေကာင္းေသာ္လည္း အဝတ္အစား၊ ပုိက္ဆံအိတ္၊ ဖိနပ္ ဘာမွ် style မရွိေအာင္ ကပ္ေစးနွဲတာက် ေသာက္ျမင္ကပ္လွသည္။ discount ခ်တာေတြခ်ည္း ဝယ္ေနတာေနမွာေပါ႕..။ ၾကည္႕ရင္းနဲ႕ ဒါ ငါသီတင္းကြ်တ္တုန္းက ေမေမဖုိ႕ ဆုိျပီး ဝယ္လာတဲ႕ တရုပ္ဆင္ကုိ သူမၾကိဳက္တယ္ဆုိတာနဲ႕ ေမေမ႕ ကုိ တျခားအဆင္ ေျပာင္းဝယ္ေပးျပီး သူမဖုိ႕ အက်ီ ၤစပါ ထပ္ျဖတ္ျပီး ဝယ္ေပးထားေသာ အဆင္ယဥ္ယဥ္ တရုတ္စ ဆုိတာမွတ္မိသြားေတာ႕ ေဒါသနဲနဲ က်သြားသည္။

ကားေပၚတက္လာျပီး ျမန္ျမန္ဝဝရ..ေနာက္က်ေနျပီ ဟု ေျပာေတာ႕ ဘုၾကည္႕ၾကည္႕လုိက္ေတာ႕ ရပ္သြားသည္။ ခဏေနေတာ႕ ပါးစပ္က ျငိမ္ျငိမ္မေန။ တတ္တာလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႕ ဟုိကားၾကည္႕ ဟာ ဟုိမွာ လူ ..ဟယ္ တုိက္ေတာ႕မွာပဲ ..စသျဖင္႕ အသံေပါင္းစုံ နဲ႕ ထုံးစံအတုိင္း ဆရာလုပ္လာျပန္သည္။ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ညဏ္ကုိ မရွိ ..ကားကုိ ေအးေအးေဆးေဆးေမာင္းလုိ႕ရေအာင္ ေစာေစာဆင္းဖုိ႕ မၾကိဳးစားပဲ ခုမွ စုိးရိမ္သေယာင္ ဆရာလာလုပ္ေနပါလား ဟု ေတြးရင္း တခါတေလကုိ သူ႕ကုိ ေသခ်ာတြက္ခ်က္ျပီး ဝင္ေငြထြက္ေငြ ခ်င္႔ခ်ိန္ဖုိ႕ ေျပာတတ္တာ သတိရေတာ႕ အေတြး ရပ္သြားသည္။

ဘာဟင္းလဲ ေမးေတာ႕....”ပဲနီေလးဟင္းခ်ိဳ နဲ႕ သက္သက္လြတ္ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္” ဆုိေတာ႕ စိတ္ေတာ္ေတာ္ပ်က္သြားသည္။ ေန႕ခင္းက် ငါ သူနဲ႕ ထမင္းတူတူ မစားရေအာင္ ဘယ္လုိေရွာင္ရပါ႕ ဟု အၾကံထုတ္ရသည္။ အားအားရွိ သက္သက္လြတ္ပဲ စားေနတာ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလွသည္။ ဟင္းဆုိ ျမိဳင္ျမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္ ဆီျပန္ဟင္းတခြက္၊ အရည္ေသာက္ တခြက္၊ ဟင္းရြက္ေၾကာ္တခြက္ပါမွ စားတတ္ေသာ သူ႕အတြက္ သူမရဲ႕ ျဖစ္သလုိ သက္သက္လြတ္ေနေသာ ဟင္းမ်ားက စိတ္ပ်က္စရာျဖစ္တာ မဆန္းပါ။ သူမ သက္သက္လြတ္မစားတဲ႕အခါ ကုိယ္ၾကိဳက္တတ္ေသာ ငါးဘတ္ေမႊတုိ႕၊ ငါးခူစင္းေကာတုိ႕၊ ဝက္သားလုံးေၾကာ္တုိ႕၊ ၾကက္ဟင္းခါးသီးေၾကာ္တုိ႕ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ခ်က္ေကြ်းတတ္ေသးတာ သတိရလုိက္ေတာ႕..သူမနွင္႕ မနက္ထမင္းတူတူစားျပီး ေနာက္မွ ေန႕ခင္းလက္ဖက္ရည္ေသာက္ခ်ိန္မွ ကုိယ္ၾကိဳက္ေသာ အသုတ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆီခ်က္ျဖစ္ျဖစ္၊ ရွမ္းေခါက္ဆြဲျဖစ္ျဖစ္ သြားစားတာေပါ႕..ဟု ေျဖလုိက္သည္။

မီးပြိဳင္႕မိေတာ႕ ...”အသားလွေအာင္ ေဆးလိပ္ေလွ်ာ႕ေသာက္ပါလား၊ နွဳတ္ခမ္းေတြ မဲေနတာကလည္း ၾကည္႕မလွဘူး၊ သြားေတြကလည္း ကြမ္းစားတာမ်ားေတာ႕ dracula လုိပဲ သြားေတြက နီေနတယ္ ေၾကာက္စရာၾကီး” ဟု လာေျပာေနေသးေတာ႕ အရာရာကပ္ေစးနွဲေပမယ္႕ သူ႕ အသားအရည္လွဖုိ႕ စုိေျပဖုိ႕ exercise လုပ္ ေငြမနွေျမာဘဲ အလွျပင္ ပစၥည္းေတြ၊ Lotion ေတြ ဘယ္ေလာက္ေစ်းၾကီးၾကီးဝယ္လူးျပီး မုန္႕ဟင္းခါးတပြဲ ဝယ္စားဖုိ႕က် အငတ္ခံျပီး မစားပဲ ေခြ်တာခ်င္ေခြ်တာေသာ သူမကုိ ျပန္ေျပာခ်င္ေသာ စကားမ်ား ျမိဳခ်ထားလုိက္ရသည္။ ဘာလုိ႕ဆုိ ကုိယ္ၾကိဳက္တတ္ေသာအဆင္ေခ်ာေခ်ာ ရွပ္အက်ီ ၤ ခ်ည္သားေလးေတြ၊ ပုဆုိး အကြက္စိတ္ေလးေတြ မၾကာခဏဝယ္ေပးတတ္ေတာ႕ အလွတရားကုိ တကယ္ျမတ္နုိးလုိ႕ ဟု သတိရမိလုိက္လုိ႕ ျဖစ္သည္။

”ဒီည သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ခ်ိန္းထားတယ္ ..ဟုိေကာင္ ေအာင္လင္း ခဏျပန္ေရာက္ေနတယ္” စရုံရွိေသး။ ေအာင္လင္းဆုိတာ သူေတာင္ မျမင္ဘူးပဲနဲ႕ ”လုိက္မယ္ ရုံးအျပန္လာေခၚေနာ္ ၊ ကုိေအာင္လင္းကုိ မျမင္ဖူးေသးဘူး၊ အကုိေျပာေျပာေနေတာ႕ ေတြ႕ခ်င္ေနတာ” ဟု ကတ္သီးကတ္သတ္ေတြ လုပ္လာျပန္သည္။ ငါ ေသာက္မွာစုိးလုိ႕ ဇာတ္လမ္းလာရုိက္ေနျပီ ဆုိတာ သိရင္း သူ႕ရုံးထိပ္ မီးပြိဳင္႕ေရာက္ေတာ႕ နားေအးေအာင္ "ေအးေအး" ဟု ေျပာလုိက္သည္။ ဒီလုိပဲ ညေနက် လာမၾကိဳေတာ႕ဘဲ မလိမ္႕တပတ္ သူမဘာသာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရင္ ဝိတ္က်၊ exercise ျဖစ္သားပဲ ဟု ခါတုိင္းလုိ ပတ္တီးရုိက္ဖုိ႕ စိတ္ကူးထားျပီး ၾကြေပဦးေတာ႕ မယ္မင္းၾကီးမ ဟု စိတ္ထဲမွာ ၾကိတ္ေျပာရင္း..ဆင္းခါနီး " ညေနလာၾကိဳျဖစ္ေအာင္ လာေနာ္၊ ေစာင္႕ေနမယ္ " ဟု အသနားခံေသာ မ်က္လုံးျဖင္႕ သုံးခါေလာက္ ေျပာျပီး ေျပးဆင္းသြားသည္။ ေန႕ခင္း ထမင္းလာစားဦးေနာ္ ဟု ေအာ္သြားေသးသည္။

ေဟးေဟး..နွစ္ခုလုံး ဘယ္လုိနည္းနဲ႕ ေရွာင္ရပါ႕ ဟု စဥ္းစားေနေသာ ကုိယ္႕ အၾကံ ဒင္းမသိတာ ကံဆုိးရွာတဲ႕ သူငယ္မ ဟု ေတြးရင္း တစ္ေယာက္တည္း စပ္ျဖဲျဖဲျဖစ္သြားသည္။

ညေန..။
"အဲဒီအတုိင္းပဲ ညေနလာၾကိဳဆုိ ဘယ္ေတာ႕မွ မလာဘူး။ မလာနုိင္ဘူးဆုိ အစကတည္းက ေျပာပါလား။ ခုေတာ႕ အျမဲ ပတ္တီးရုိက္တယ္။ အဲလုိ လုပ္တာေလာက္ အျမင္ကပ္တာမရွိဘူး။ ေယာက္က်ားျဖစ္ျပီး ကတိလည္း မတည္ဘူး။ စိတ္ရွိတုိင္းသာ ေျပာရရင္ ဒင္းတက္သြားမွာ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္ " သူမ သည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႕ အိမ္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရင္း တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ထဲမွ ဝဝကုိ ရန္ေတြ႕ေနမိသည္။ မ်ားျပီ..။ ဒီဝတုတ္ အဲလုိ မလိမ္႕တပတ္လုပ္တာ အေတာ္မ်ားေပျပီ။ ဘယ္ရမလဲကြယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေတြကုိ သူ႕ဂိတ္ကုိ ဖုန္းဆက္ျပီး ျပန္မလာ၊ လာေအာင္ ရစ္မွာ မသိဘူးလား..ဟု ညစ္က်ယ္က်ယ္ ေတြးလုိက္မိသည္။ ဒင္းကုိ လႊတ္ထားလုိ႕ကေတာ႕ စူဠလိပ္ ေရထဲခ်သလုိ သန္းေခါင္ယံတုိင္သြားနုိင္သည္။

လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ လူစည္ကားေသာ ျမိဳ႕လည္နားေရာက္ေတာ႕ ဝဝ ဝယ္စားတတ္ေသာ ထမင္းဆုိင္ျမင္ေတာ႕..ဟုိတေလာက ဘာခ်က္ရမလဲ ေမးေတာ႕ ၾကိဳက္တာခ်က္ေျပာျပီး ခ်ဥ္ေရဟင္းတခြက္ပဲ သူမၾကိဳက္တာ ပါတာကို ဇီဇာခ်ဲ႕လုိ႕ မျပီးနုိင္ပဲ ဆုိင္က ၾကာဇံဟင္းခါးဝယ္စားေတာ႕ ပုိက္ဆံအပုိျဖဳန္းတယ္ ဟု သူမကဆုိေတာ႕ ေမာင္နွမနွစ္ေယာက္ ရန္ထျဖစ္တာ သတိရသည္။

ေနာက္ပုိင္းေတာ႕သူမေျပာတာမွတ္ထားျပီး ဝယ္မစားေတာ႕ပဲ သူစားခ်င္တာ အတိအက်ေျပာလုိ႕ ခ်က္ခုိင္းျပီး ပုိက္ဆံ အပုိ ျဖဳန္းတာ တျဖည္းျဖည္းနည္းလာတာ သတိရလာသည္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း နည္းနည္းၾကာလာေတာ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စကားေလးေျပာလုိက္ လမ္းတေလွ်ာက္ လမ္းေဘးေစ်းဆုိင္ေလးေတြက စားစရာေတြ ငမ္းလုိက္နွင္႕ လူေတာင္ လန္းလာသလုိမို႕ တေန႕တေန႕ ကားေပၚမွာပဲ ထုိင္ရင္း ကုိယ္လက္လွဳပ္ရွားမွဳ နည္းလာေသာ အကုိ တျဖည္းျဖည္း ဝသထက္ဝလာတာ ေတြးမိေတာ႕ ဝိတ္က်ေအာင္ ညစာ ထမင္းလုံးဝမစားျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိ ဆြဲေဆာင္ရရင္ ေကာင္းမလဲ ဟု ညဏ္နီညဏ္နက္ ထုတ္ေနမိသည္။

ဒီဖက္တီးဘုတ္ပြနဲ႕ ခက္လွသည္။ အခ်ဥ္တုိ႕၊ ခ်ဥ္ေရဟင္းတုိ႕ကုိ ဖင္တြန္႕ေအာင္ ေၾကာက္တတ္ေသာ ဒင္းကုိ ညဘက္ ထမင္းလုံးဝမေကြ်းပဲ ေယာင္တုိ႕ဖူး ဟု စင္ကာပူမွာ လူသိမ်ားေသာ အျပဳတ္ဟင္းခ်ိဳမ်ိဳး၊ သိပ္မခ်ဥ္ေသာ salad တခုခုလုိမ်ိဳး ဒင္းစားခ်င္ေအာင္ လုပ္နုိင္ရင္ ပိန္နုိင္တယ္ဟု လမ္းစရလာသည္။ ၾကည္႕ၾကေသးတာေပါ႕ ဝဝရာ ဟုေတြးလုိက္မိသည္။

ဝေသာ သူ႕ကုိ တခါ တခါ သူမက ဝဝ၊ ဖက္တီး ဟု ေခၚတတ္သလုိ၊ ေနရာတကာ သူမ်ားနွင္႕မတူ အေတြးေၾကာင္တတ္ေသာ၊ သူ႕ဆုိ အလြန္ရစ္ေသာ သူမကုိ သူက ေဂါက္သီး၊ ငရစ္၊ ခ်ီးထုပ္၊ ကတုံး၊ အူေၾကာင္ေကြး စသျဖင္႕ တစ္ေယာက္နွင္႕ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ နွိပ္ကြပ္ေနက်ျဖစ္သည္။

ကားလမ္းကူးဖုိ႕ ေစာင္႕ေနရင္း ကားစုတ္ကုိ အိမ္ကဲ႕သုိ႕ TV တပ္၊ CD player တပ္၊ Aircon တပ္၊ ဆုိဖာတပ္၊ ဘုရားစင္ေသးေသးေလးနဲ႕ မီးဆလုိက္ေလးေတြပါ ပူေဇာ္ထားျပီး ကားကုိ ဇနီးမယားကဲ႕သုိ႕ ယုယၾကင္နာေသာ အကုိ႕ ကုိ သတိရသြားေတာ႕ ရီခ်င္သြားသည္။ အေတာ္ကေလးဆန္တဲ႕ဟာ.. အဓိကနဲ႕ သာမညကုိ မခြဲတတ္ဘူး..အက်ိဳးအျမတ္မတြက္ပဲ လုပ္ခ်င္ရာစြတ္လုပ္တဲ႕ဟာပဲ ဟု..လူတတ္ၾကီးလုပ္ေတြးမိခ်ိန္မွာ အဲဒါကုိပဲ စိတ္ပ်က္ေပမယ္႕ ျပံဳးခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတာ ကုိယ္႕ဘာသာ သတိထားလုိက္မိသည္။ အင္း...တျဖည္းျဖည္းေတာ႕ ဒင္းသိတတ္ေအာင္ ေခ်ာ႕ေျပာရဦးမယ္ ဟု ေတးထားလုိက္သည္။

ဒီလုိနဲ႕ ေလွ်ာက္ရင္း အိမ္ဘက္ေရာက္လာသည္။ အိမ္ကေလးက ထုံးစံအတုိင္း ေမွာင္နဲ႕မည္းမည္း။ မီးေတြ ေလွ်ာက္ဖြင္႕၊ အခန္းထဲဝင္ျပီး သူ႕ပစၥည္းေတြၾကားမွာ..ဖုံးစာအုပ္ကုိ အရင္ရွာရသည္။ သူ႕ဂိတ္နားကုိ ဆက္လုိက္ေတာ႕ ဒင္းကုိ တန္းမိသည္။ ကန္ထရုိက္တုိက္ အျမင္႕မွာ ေနတာဆုိေတာ႕ ဝဝ စိတ္ပူတတ္ေသာ ေရစက္ကုိ အေၾကာင္းျပရသည္။ ”ေရစက္က ဘာျဖစ္လဲ မသိဘူး၊ ေရတင္တာ မတက္ဘူး။ ၇နာရီဆုိေတာ႕ လမ္းထိပ္က ေရပုိက္ဆုိင္ မပိတ္ေလာက္ေသးဘူး။ ျပန္လာခဲ႕ပါလား” နည္းနည္းေတြသြားပုံရသည္။ ဒါနဲ႕ ဆက္ျပီး ဆိတ္သားဟင္းခ်က္ထားမယ္ေနာ္။ တရုတ္ကန္စြန္းရြက္ေတြလည္း ဝယ္ခဲ႕တယ္။ အကုိ႕အၾကိဳက္ ဆီအိအိနဲ႕ အရြက္ေလးေတြခ်ည္းပဲ ေၾကာ္ထားေပးမယ္။ ေစာေစာ ျပန္လာခဲ႕ပါလား။ ဒီည ေရမတက္ရင္ ဒုကၡ၊ မနက္သုံးဖုိ႕ ေရ ရိွေတာ႕မွာ မဟုတ္ဘူး ” သနားစရာေကာင္းေအာင္ ေညွာင္နာနာအသံ ပိစိ နွင္႕ေျပာေတာ႕ သနားတတ္ေသာ အကုိ သည္ ”ေအး ေအး..ငါျပန္လာခဲ႕မယ္” ျဖစ္သြားသည္။

ဟီ..ဟိ..ေပ်ာ္လုိက္တာ..။ ဒင္းျပန္လာရင္ စိတ္ဆုိးေအာင္ မီးပ်က္သြားရင္ ေကာင္းမယ္။ မီးပ်က္ရင္ တကယ္မပ်က္ေသာ မူလက်ီသြန္နီ ေရစက္ကိစၥ ရွင္းစရာ မလုိသလုိ သူမ ဟင္းခ်က္စရာလည္း မလုိေတာ႕ေပ။ ”ဟာ..မီးေတြပ်က္ေနတယ္..။မီးေမႊးရတာ စိတ္မရွည္ပါဘူး ဝဝရာ။ မီးေမႊးေပးပါလား” ဟု ေျပာလွ်င္ စိတ္တုိျပီး ပြစိပြစိ လုပ္မွာ ေျမၾကီးလက္ခတ္မလြဲေပမယ္႕ ဗိုက္မဆာေသးလွ်င္ မီးဝုိင္းေမႊးေပးျပီး ဟင္းရြက္ပါ ဝုိင္းသင္ေပးလိမ္႕မည္။ ဗုိက္ဆာေနလွ်င္ေတာ႕ သူမပါ စားရေအာင္ တခုခုသြားဝယ္ေပလိမ္႕မည္။

ကုိယ္႕အေတြးနဲ႕ ကုိေတာ႕ ဟုတ္ေနရင္း ဖုံးစာအုပ္ထားဖုိ႕ ျပန္ဝင္လာေတာ႕ သူ႕အခန္းထဲမွာ ကားပစၥည္းေပါင္းစုံ၊ speakers ေတြနဲ႕ တုိတုိမြမြ ပစၥည္းေပါင္းစုံအျပင္ TV နဲ႕ ေအာက္စက္တစုံျမင္ေတာ႕ ဒီ electronics ပစၥည္းအပုိေတြ အားလုံးေရာင္းျပီး ဘုရားစင္က စကတည္းက အသစ္မဝယ္ခဲ႕တာမုိ႕ ဝယ္ခ်င္လုိက္တာ၊ ဒင္းကုိ ဘယ္လုိေျပာရင္ ရနုိင္မလဲ ေတြးကာ ေခါင္းေျခာက္သြားသည္။ ဒါေတာ႕ ရမယ္မထင္..။ နွမလက္ေလွ်ာ႕ေနေပေတာ႕ ဟု သိပ္ေသခ်ာေနေတာ႕ ဒီမွာပဲ အဆုံးသတ္သြားသည္။

မီးက ဒီညပ်က္မယ္႕ အရိပ္အေယာင္ မရွိေတာ႕ ကုိယ္႕စကားနဲ႕ ကုိ ဝဝ ျပန္လာရင္ စားေကာင္းေအာင္ သူမ ဟင္းစခ်က္ေနမိသည္။ သူကလည္း ကမန္းကတန္းျပန္အလာမွာ..အိမ္က ငရစ္ၾကိဳက္ေလာက္မည္ထင္ေသာ english movie တေခြဝင္ငွားေနေလသည္။

”ေအာက္တုိဘာလေန႕တေန႕တြင္ ေမြးဖြားခဲ႕ေသာ ခ်စ္ေသာ အကုိ အတြက္ ေမြးေန႕ အမွတ္တရ။”

စက္ရုပ္

သူ အိမ္ကေန အလုပ္လုပ္ေနသည္မွာ ၃လေက်ာ္သြားျပီျဖစ္သည္။သုိ႕ေသာ္ ျပႆနာမရွိ။ သူ႔လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ားကား သူ႕လုိ ရံဖန္ရံခါမွ်ပင္ ရုံးလာနုိင္သူမ်ား မဟုတ္။ ရုံးတည္ရွိရာ state အတြင္းမွာေတာင္ ေနသူမ်ား မဟုတ္ၾက။ အေပါင္းအသင္း အလြန္မင္ေသာ သူ႕အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ လုပ္ငန္းခြင္ environment တစ္ခု၊ ေႏြးေထြးေသာ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ကုိ ေတာင္ ပုိင္ဆုိင္နိုင္ခြင္႕ မရေတာ႕တာ ကံၾကမၼာရဲ႕ အတုိင္းအဆမဲ႕ ရက္စက္မွဳလုိ႕သာ ဆုိခ်င္သည္။

သူတုိ႕ ေတြ႕ၾကတာ တပတ္တခါ virtual room နွင္႕ conference call ေပၚမွာ ၊ Quarterly Event အျဖစ္ သုံးလတခါက်င္းပေသာ International visual conference call ေပၚမွာသာ ၊ တနွစ္တခါ company ကလုပ္ေပးေသာ လူခ်င္းေတြ႕ဆုံရေသာ Christmas ပြဲမွာ ျဖစ္သည္။ ဒါ E ေခတ္ၾကီးမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကေသာ နုိင္ငံျခားထုံးစံပင္။ အဓိကက ေပးထားေသာ အလုပ္မ်ားကုိ သတ္မွတ္ရက္အတြင္း အခ်ိန္မွီျပီးလွ်င္ Remote Access ေပးထားေသာ Server ေပၚ လွမ္းတင္လုိက္ရုံသာ ျဖစ္သည္။ နာရီ၀က္တခါ auto schedule ဆြဲထားေသာ auto complier မ်ားက compile လုပ္ျပီး ၁၂နာရီ တခါဆြဲထားေသာ testing prgram မ်ားက အလုိအေလွ်ာက္ ျပန္ testing လုပ္မည္ျဖစ္သည္။ testing program မွာ အေတာ္ကုိ Intelligent ျဖစ္သည္႕အတြက္ output ထြက္လာေသာ test result မ်ားကုိစစ္ျပီး သက္ဆုိင္ရာ developer ဆီ Error Category အလုိက္ system ကုိ သိသာထင္ရွားေအာင္ ထိခုိက္ေသာ error မ်ိဳးမဟုတ္ပါက အီးေမးလ္ပုိ႕တန္ပုိ႕၊ ဆက္သုံးလုိ႕ မရေအာင္ အလြန္ဆုိး၀ါးေသာ error ျဖစ္လွ်င္ "Your system is unstable. Please check your error queue" ဟု ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အသံဆုိးၾကီးျဖင္႕ အလုိအေလွ်ာက္ developer မ်ား ဖုန္းသုိ႕ ေတာက္ေလွ်ာက္ call ေနမည္ျဖစ္သည္။ သူ႕ server ကို
connect မလုပ္မခ်င္း ဆက္တုိက္ call ေနေသာ ထုိ Phone Call သည္ မပိတ္ရ ဟု အလုပ္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္စဥ္က ပါျပီးျဖစ္သည္။ သူ႕အဖုိ႕ေတာ႕ ငွက္ဆုိးထုိးသံၾကီးသာ ျဖစ္သည္။ ၂နာရီအတြင္း server ကုိ log in မ၀င္ပါက testing program ကုိ ေရးဆြဲေသာ SQA Engineer ကုိယ္တုိင္ သူ႕ကုိ ဆက္သြယ္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားမည္ျဖစ္မည္။

ေၾသာ္...ပုိက္ဆံ..ပုိက္ဆံ...
ေငြေနာက္လုိက္မိလုိ႕လား...တုိးတက္ခ်င္လုိ႕လား... သူတကာထက္ သာခ်င္သည္႕ အတၱေၾကာင္႕လား။ ဘယ္ဟာမွန္းေတာ႕ မသိ။

အိမ္နွင္႕ အေ၀းမွာ၊ သူငယ္ခ်င္းဆုိလုိ႕ အနီးအနားမွာ လက္ညိွဳးထုိးစရာ မရွိေသာ ဒီနုိင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ခြင္႕ ရေအာင္ ငါ ဘာလုိ႕ ၾကိဳးစားမိပါလိမ္႕ လုိ႕ တခါတခါေတြးၾကည္႕မိသည္။ အမိျမန္မာနုိင္ငံနွင္႕ အလြန္ေ၀းေသာ အရပ္မွာ၊ မိဘနွစ္ပါးကုိ ေခၚထားဖုိ႕ ခက္ခဲေသာ ဒီလုိေနရာမွာ၊ အေမ အသဲအသန္ ျဖစ္လုိ႕မွ အသက္မွီေအာင္ ျပန္ဖုိ႕ မလြယ္ကူေသာ ဒီေနရာသည္ သူတေယာက္တည္းအတြက္ေတာ႕ အလြန္ ေကာင္းမြန္ျပည္႕စုံေသာ ေနရာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေပမည္။

ရုံးသြားတာလည္းမေတြ႕၊ သူငယ္ခ်င္းဆုိလုိ႕လည္း ဘယ္သူမွ လာတာမျမင္ရ၊ တစ္ေယာက္တည္း ေစ်းသြား၊ ေလ႕က်င္႔ခန္းလုပ္၊ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္၊ ကြန္ပ်ဴတာတလုံးျဖင္႕ အလုပ္ရွဳတ္၊ စာအုပ္ေတြျဖင္႕ အေဖာ္ျပဳ၍ အရယ္အျပဳံးလည္း နည္းလွေသာ သူ႕ကုိ သူငွားေနေသာ အိမ္ပုိင္ရွင္ အေမရိကန္အမ်ိဳးသမီးၾကီးက အံၾသထူးဆန္းသလုိ အ၀င္အထြက္ ျမင္တုိင္း ၾကည္႕တတ္သလုိ တခါေတာ႕ ေျဗာင္ပင္ ဖြင္႕ေမးဖူးေလသည္။ သူမွာလည္း တျခား လွ်ဳိ႕၀ွက္စရာ ဘာမွ မရွိေသာေၾကာင္႕ အမွန္အတုိင္းပင္ ရွင္းျပေျပာထားခဲ႕လည္း တအံ႕တၾသ အၾကည္႕တုိ႕ကား ဆုံမိတုိင္း ရတတ္စျမဲ။ ဒီနိုင္ငံထဲမွာ အတူတူရွိေသာ္လည္း state မတူေသာေၾကာင္႕ ဖုန္းျဖင္႔သာ ရံဖန္ရံခါ ဆက္သြယ္ရေသာ သူငယ္ခ်င္း လင္မယားစုံတြဲတုိ႕ကား သူတုိ႕ဘာသာ လည္ပတ္ ေပ်ာ္ရႊင္လ်က္ activity အျပည္႕ျဖင္႕ မအားလပ္သလုိ ရွိသည္။ ေသာင္ျပင္မွာ လႊတ္ေသာ ေရႊဟသၤာေလးလုိ သူကား တစ္ေကာင္တည္းပဲ ဒါေပမယ္႕ ျခေသၤ႕ဟု ကုိယ္႕ဘာသာ အားတင္းရင္း တစ္ေယာက္တည္းေန႕ရက္မ်ားစြာကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ဆဲ ျဖစ္သည္။

သူ႕ကုိ အားကုိးေသာ သူ႕မိသားစုအတြက္ သူ ရွင္သန္ရဆဲျဖစ္သည္။ ဒီဘက္နွစ္ပုိင္းတြင္ က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်င္လာေသာ မိဘတုိ႕ကုိ အနီးကပ္ ျပဳစုေသာ သူ႕ေမာင္နွမတုိ႕ကား ရုိးအလြန္းေသာေၾကာင္႕ သူ႕မိဘတုိ႕ medication အတြက္ ၊ ေရာဂါ အတြက္ လုိအပ္သမွ်ကုိ သူ႕ဘာသာသူ အင္တာနက္မွာ ရွာဖတ္၊ ေလ႕လာ၍ သင္႕မသင္႕ ေရာဂါ အတက္အဆုတ္ ကုိ ခန္႕မွန္းရ၊ ပူပန္ရ၊ သက္ျပင္းခ်ရသည္။ အိမ္အတြက္ လုိအပ္ေသာ ေငြေၾကးတုိ႕ကုိ ပုိ႕နုိင္တာ တစ္ခုပဲ သူစိတ္ခ်မ္းသာရသည္။ ဒါဆုိလည္း ျပန္ပါေတာ႕လား၊ တျခား ျမန္မာနုိင္ငံနွင္႕နီးေသာ တုိင္းျပည္ကုိ ေျပာင္းပါလားဆုိေတာ႕ သူတကာ ဒီလုိ အေျခအေနရေအာင္ မက္ေမာေလာက္သည္႕ ေနရာတစ္ခုက ခြာဖုိ႕ ခြန္အားမရိွေသးျပန္။ ေနာက္ဆုံးေတာ႕ တစ္ခုခုလုိခ်င္ရင္ တစ္ခုခုေပးဆပ္ရစျမဲဆုိေသာ ေလာကနိယာမအရ သူမက္ေမာေသာ၊ သူတကာလာခ်င္ေသာ U.S.A ဆုိေသာ တုိင္းျပည္တြင္ သူ...စက္ရုပ္တရုပ္လုိ ရွင္သန္ေနဆဲ...။

အပ်ိဳၾကီး တကယ္လုပ္မွာလား

ဒီတပတ္ေတာ႕ စေနတနဂၤေႏြ နွစ္ရက္လုံးသည္ တေနကုန္ သဲသဲမဲမဲရြာေနေသာ မိုးေအာက္တြင္ ၀မ္းနည္းသေယာင္ တိတ္ဆိတ္ေခါင္းငု႕ံေနေလသည္။ တပတ္စာ ပိတ္ရက္တြင္ လုပ္ရန္ၾကံစည္ထားသမွ်လည္း ကြဲလြဲစြာ ျဖစ္ပ်က္သြားၾကေသာအခါ ရွားရွားပါးပါး အားရက္နွစ္ရက္ကုိ နွေျမာစြာျဖင္႕ အစားထုိးလုပ္စရာ ရွာရျပန္သည္။အျပင္ထြက္ဖုိ႕လည္း အဆင္မေျပ၊ ၾကည္႕စရာ စိတ္ၾကိဳက္ရုပ္ရွင္ေကာင္းေကာင္းလည္းရွာမေတြ႕ေသာအခါ ခ်ဖုိ႕ ၾကိဳးစားေနေသာ အဆီပုိအသားပုိမ်ားကုိ ေမ႔ခ်င္ေယာင္ေဆာင္၍ အစားအေသာက္ကုိ စိတ္ရွိလက္ရွိ ျပင္ဆင္စားေသာက္မိေသာအခါ ဘ၀ဆုိသည္မွာ ဒီလုိက်ေတာ႕လည္း ေနေပ်ာ္သားဟု ခါတုိင္းကဲ႕သို႕ပင္ ထင္ျမင္မိျပန္သည္။

စာဖတ္ရတာ အလြန္ၾကိဳက္ေသာ ကုိယ္႔အဖုိ႕ blog ေတြ ဖတ္ရင္းနွင္႕ပင္ စိတ္ကူးေပါက္ရာ ေရးရန္ ကုိယ္ပုိင္ ဘေလာ႔ခ္ တခုကုိ ဘာရယ္မဟုတ္ စမိျပန္ေတာ႕ တနဂၤေႏြေန႕တြင္ ဘာအေၾကာင္းေရးရပါ႕ ဟု တနည္းေတာ႕ စိတ္မအားမလပ္ျဖစ္ရသည္။ ငယ္ငယ္ကလုိ ရႊင္ျမဴးထူးစရာ အေၾကာင္းအရာလည္း ရွာမေတြ႕၊ ကုိယ္႔ထက္ အတန္ငယ္ေသာ အခ်စ္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းမေလးေတာင္ အိမ္ေထာင္က်၍ အိမ္မွဳကိစၥ အိမ္ေထာင္ကိစၥမ်ားျဖင္႕ မအားမလပ္ျဖစ္ေနေသာအခါ သူ႕သတိရတုိင္းလည္း ေနွာင္႔ယွက္ဖို႕ရာ မ၀ံ႕မရဲျဖစ္ကာ ရြယ္တူအေျခအေနတူသူငယ္ခ်င္းနွင္႔က် အၾကိဳက္ ၀ါသနာ အတန္ကြဲခါ ဘ၀သည္ အထီးက်န္လွခ်ည္႕ေတာ႕ တခါတခါ ျဖစ္မိေလသည္။

မိဘနွစ္ပါး မၾကာခဏတုိက္တြန္းေသာ အသက္မၾကီးခင္ဆုိေသာ၊ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ားနွင္႕ ဌာနအၾကီးအကဲတုိ႕ သတိေပးေသာ Later your life will get lonely when your friends will also get married ဆုိေသာ စကားမ်ားကုိ သတိရမိျငား အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ကုိယ္႔ဖူးစာေရးနတ္ကုိ နွိဴးဖုိ႕ရာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း စိတ္မသန္လွေပ။ အလုပ္ထဲေရာက္မွသိေသာ္ျငား ကုိယ္႔ဆုိ ရင္းနွီးလြယ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕ကလည္း အလုပ္ေျပာင္းသြားေတာင္ တခါတရံတကူးတက ဆုံရန္ ခ်ိန္းရင္း သူ႕အေၾကာင္းကုိယ္႔အေၾကာင္းရင္ဖြင္႕ရင္း မနက္စာညစာ အတူစားမိေသာအခါ ပူပူပန္ပန္ျဖင္႕ Still thinking to get a boy friend within 2 years ဆုိကာ Go out frequently to meet someone, Enjoy some events စသျဖင္႕ တိုက္တြန္းၾကေလ႕ရွိသည္။

သူတုိ႕လုပ္ေလ႕ရွိေသာ charity ပြဲ၊ sport event စသျဖင္႔ သြားရန္ဖိတ္ေလတုိင္း မသြားျဖစ္သည္သာက မ်ားသည္။ အားနာတာေရာ အားကစားဆုိ ၀င္ႏႊဲ ၾကည္႕ခ်င္တာေရာေၾကာင္႕ နာမည္ၾကီး National Day Walking Event တခါသြားၾကည္႕လည္း မေပ်ာ္တတ္ေတာ႕ပဲ သူ႔တုိင္းျပည္နွင္႕ ကုိယ္႔တုိင္းျပည္ က်င္းပပုံခ်င္း သိပ္ကြာဟေနပါလားဟုသာ ရင္နာစြာ သတိထားမိေလသည္။ ေတြ႕မိသမွ်လူတကာကုိ ေစ႕ေစ႕ၾကည္႕မိလ်က္ ကုိယ္နွင္႕ ရြယ္တူ ကေလးသုံးေယာက္အေမက ကေလးသံုးေယာက္ တန္းလန္း သူ႕အမ်ိဳးသားလက္ခ်ိတ္ဖမ္း၍ ရင္႕က်က္တက္ၾကြစြာ ဦးေဆာင္ေနတာ ျမင္ျပန္ေတာ႕ ေညာင္နာနာ အမ္းတမ္းတမ္းနွင္႔ ကုိယ္႔ပုံစံကို လူေတာမတုိးေသာရုပ္ဟု အားငယ္မိသလုိရွိေလသည္။ ကုိယ္႔ ဖိတ္ထားေသာ မေလးရွားမွ သူငယ္ခ်င္း တရုတ္မေလးက ရုတ္တရက္ တရုတ္အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကုိလက္ခ်ိတ္၍ မိတ္ဆက္ေပးေသာအခါ သူရုံးမွာ အလုပ္လုပ္စဥ္က အတြဲမရွိဆုိတာ ေခါင္းထဲအလုိလုိေရာက္လာသည္။ ေနာက္ေတာ႕ သူမက သူတုိ႕ ဘုရားေက်ာင္းပြဲ အနုပညာပြဲတုိ႕မွာ အေတြ႕အျမင္မ်ားကာ လက္ခံလုိက္တာ ၃လခန္႕သာ ရွိေသးသည္ဟု တုိးတုိးေျပာျပေလသည္။သူ႕ေကာင္ေလးက သေဘာေကာင္းၾကင္နာမည္႔ပုံရေပမယ္႕ မ်က္လုံးတဖက္က က်န္တစ္ဖက္ထက္ အေတာ္သိသာစြာက်ဥ္းေနတာမို႕ ကုိယ္လုံးကေလးအလြန္ ေသးသြယ္ အခ်ိဳးက်လွေသာ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ သူငယ္ခ်င္းကုိ ၾကားထဲက တိတ္တိတ္ကေလး နွေျမာေနမိသည္။ ေနာက္ေတာ႕လည္း အသြင္အျပင္ထက္ စိတ္ထားနွင္႕ ကုိယ္႕က်င္႕တရားက ေကာင္းလို႕ ေနမွာ ဟု ရုတ္ခ်ည္း အျမင္ေျပာင္းျပန္သည္။

တကုိယ္တည္း ကုိယ္ပုိင္ ျဖတ္သန္းရေသာဘ၀ကို အခါမ်ားစြာမွာ အားရလၽက္ တခါတခါမွသာ အထီးက်န္သလုိ ခံစားရတတ္ေလသည္မွာ အသက္နွစ္ဆယ္မွ စ၍ တုိက္ခန္းတခန္းနွင္႔ လမ္းမ်ားလွေသာ တအူတုံ႕ဆင္းအကိုနွင္႔သာေနခဲ႕ရတာမုိ႕ ဒီဘ၀ကိုအသားက်သလုိ ျဖစ္ေနတာလည္း ပါေပမည္။ စိတ္နွလံုးက ခန္းေျခာက္ေနသလား၊ ေၾကာက္စိတ္ပုိသလား ကုိယ္႕ဘာသာမေရမရာရွိကာ စိတ္၀င္စားသေယာင္ ဖြန္ေၾကာင္တတ္သူတို႕ထံ ရံဖန္ရံခါျမင္ရေသာ အၾကည္႕သူခုိး ရုိင္းရုိင္းကုိ ျမင္မိေသာအခါ ၀တၳဳေတြထဲဖတ္မိေသာ ကုိယ္အျပင္မွာ တကယ္ျမင္ဖူးေသာ ၾကည္နူးစရာ စုံတြဲတခ်ိဳ႕ဧ။္ ျမတ္နုိးၾကည္႕ဆုိတာ နွင္႕ နွိဳင္းယွဥ္မိေသာအခါ နွာဘူးေကာင္ၾကီးဟုသာ စိတ္ထဲမွ မွတ္ခ်က္ၾကိတ္ခ်မိသည္။ အကုိေျပာဖူးေသာ ေယာက္က်ားဆုိတာ နွာဘူးမဟုတ္ရင္ ဂန္ဒူးပဲ၊ နင္ျမင္ေအာင္ျပတာနဲ႕ မျမင္ရေအာင္ထိန္းတာပဲကြာတာ ဆုိေသာ စကားကုိေတာ႕ ၾကားေယာင္မိေလသည္။

ေမးသမွ်သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ဧ။္ အပ်ိဳၾကီးပဲ တကယ္လုပ္မွာလားဆုိေသာ ေမးခြန္းကုိ စကားကုန္လည္းမေျပာခ်င္ေသာအခါ မေျပာတတ္ဘူူးဟုသာ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ေျဖမိျပန္ေလသည္။ အရင္က ကုိယ္႔စိတ္ထဲမေခၚဘဲနဲ႕ ရွိခဲ႕ဖူးသူကုိလည္း လြမ္းဆြတ္တမ္းတစိတ္ဆုိလုိ႕ လုံးလုံးမရွိေတာ႕တာ အံ႕ၾသစြာ သတိျပဳမိသည္႕အခါ ငါ႔ဟာ ဘာၾကီးပါလိမ္႕ ဟု ကုိယ္႔ကုိကုိယ္ အေျဖရွာမရ ေခါင္းကုတ္ဖြမိသည္။ အရင္းနီွးဆုံးသူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာင္ စိတ္ပ်က္ၾကရသည္႕ ၊ အေမမၾကိဳက္သည္႕ ၊ ပစၥည္း၀ယ္ျပီးတုိင္း နွစ္ခါျပန္ျပန္လဲျပီး ဂဂ်ီဂေၾကာင္က်တတ္သည္႕ မိမိ အိမ္ေထာင္ျပဳျပီးေနာက္မွာေတာင္ ျပန္လဲလုိ႕ရရင္ ေကာင္းမယ္ဟု စိတ္ကူးေပါက္လာမွာ တဆိတ္ေၾကာက္လြန္းလွသည္။

ေမ႔လြယ္ေသာ ကုိယ္႕ဦးေနွာက္သည္ ေရွ႕ေရးကိုသာ ေတြးပူလ်က္ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ အလုပ္မလုပ္နုိင္သည္႔ အျငိမ္းစားယူကာလကုိ စားပင္ပန္းပင္ကေလးမ်ားစိုက္လုိ႕၊ ကေလးမ်ားစာသင္ေပးခ်င္လုိ႕၊ လူမွဳေရးလုပ္ငန္းေတြ မွာ အခါအခြင္႔သင္႔လွ်င္ လုပ္လုိ႕၊ တရားဘာ၀နာအားထုတ္လုိ႕ ေၾကာင္႔ၾကမဲ႕ေနနုိင္ဖုိ႕ရာ ဘယ္လုိမ်ား ၾကံေဆာင္ရပါ႔ ဟု နည္းလမ္းရွာမိေလသည္။ တပတ္တပတ္လွ်င္ျမန္စြာ ကုန္ဆုံးေနေသာ နာရီလက္တံတုိ႕ကား အုိလံပစ္မာရသြန္ ျပိဳင္ပြဲ၀င္သူမ်ားကဲ႕သို႕ပင္ ကုိယ္႕ကုိေစာင္႕သည္မဟုတ္ေတာ႕ အလုပ္လဲမ်ား Music, Reading, Movie, Photography စသျဖင္႕ ၀ါသနာမ်ားလွေသာ ကုိယ္႔မွာ အခ်ိန္ဆင္းရဲတာ အမွန္ပင္။၀ါသနာသာမ်ားျပီး ဘယ္ဟာကိုမွေတာ႕ မဖန္တီးတတ္ပဲ ေ၀ဖန္ရုံသာ တတ္ေလေသာ တတ္ေယာင္ကား မိမိသာ ျဖစ္သည္။ ဒီၾကားထဲ ဒီေရာက္ကတည္းက ပ်င္းလဲပ်င္းေသာ ဟင္းခ်က္ျခင္းကုိေတာင္ အျပင္စာခ်ည္းပဲ မစားနုိင္တာေရာ က်န္းမာေရးနွင္႕ ညီညြတ္ခ်င္တာေရာ ကုိယ္႕ဘာသာ မနက္စာေန႕တုိင္းခ်က္စားေလရာ ကစားစရာ တစ္ခုရသကဲ႕သုိ႕ အလုပ္က ပုိမ်ားေလသည္။ စိတ္နွင္႕လူသည္ အအားသိပ္မရသည္႕အခါ တစ္ေယာက္တည္းဆုိေတာ႕ ဟူ၍ အားငယ္စရာ ဆုိတာမ်ိဳးလည္း သိပ္မရွိေတာ႕ေပ။

အျခားသူမ်ားေတာ႕ မေျပာတတ္ေသာ္ျငား ကိုယ္တုိင္ေတာ႕ စိတ္ထဲက ခ်စ္ျမတ္နုိးသူကုိသာ လက္ထပ္မည္ဆုိေသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကလည္း ဘယ္ေသာအခါမွ်ေျပာင္းျဖစ္လိမ္႕မည္ မထင္ေပ။ ဒီအပ်ိဳၾကီးနွယ္ ဒီအရြယ္ၾကီးေရာက္မွ အခ်စ္ေတြ ဘာေတြ ေအာ္ေနခ်င္ေသးတယ္ ဟု ၾကိတ္မဲ႕ခ်င္သူတုိ႕ ရွိေကာင္းရွိမည္ ျဖစ္လည္း မတတ္နုိင္ပါ။ အရြယ္ေတာင္လြန္ေနသည္႕ သည္လုိအခါမ်ိဳးမွာ အေျခအေနလဲေပးသည္႔အခါ သင္႔ေတာ္ရာ ၾကင္ရာရွာၾကေသာ အျခားသူမ်ားကဲ႕သို႕ မလုပ္ခ်င္တာ ဘာမွမတတ္နိင္ေပ။ အနီးအနားမွ အရိပ္အသန္း ဖမ္းခ်ဥ္းကပ္ခ်င္သူက်လည္း အားကုိးထိုက္သူလားထိေတာင္ မဆန္းစစ္မိပဲ ငါသူ႕ကုိ ဘယ္လုိမွ မခ်စ္ဘူးဆုိတာသာ ကုိယ္႕ဘာသာ ေသခ်ာသိေနေတာ႕ ေၾသာ္ ဒုကၡ...ဟုသာ တမိသည္။

ဒါမ်ိဳးေရာက္တတ္ရာရာေလွ်ာက္ေတြးမိသည္ကလည္း ရွားရွားပါးပါးအားရက္မွာမွ လုပ္စရာရွာမေတြ႕သည္႕ အခါသာ ျဖစ္သည္မုိ႕ သည္အတုိင္းသာ စခန္းဆက္သြားမည္သာ ျဖစ္ေလသည္။ ပူပန္ေလေသာ မိဘေဆြမ်ိဳး သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ အားနာစရာေကာင္းတာ မွန္လည္း ကုိယ္႕ရဲ႕လြတ္လပ္မွဳမွန္သမွ်ကို စေတးကာ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ထဲ စီးေမ်ာေပ်ာ္၀င္ဖုိ႕ရာ သူ႕အတိတ္ကံနွင္႕ နဖူးစာ ပါလွမွသာ ျဖစ္နုိင္မည္ဟုေတြးမိေလသည္။ တကယ္ေတာ႕ လူတေယာက္နွင္႔ တေယာက္ တသက္တာ အတူစား၊ အတူေန၊ အတူအိပ္ သူခ်စ္ကုိယ္ခ်စ္ျဖစ္ကာ ေအးအတူပူအမွ် နားလည္မွဳ မွ်တစြာန႕ဲ တသက္တာလက္တြဲဖုိ႕က ေတာ္ရံုတန္ရုံေရစက္နွင္႕ေတာ႕မရတာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ပီပီ လူတို္င္းလက္ခံရမည္ပင္။ ထုိကဲ႕သုိ႕ဘ၀မ်ိဳး ရရွိသူတုိ႕ကုိကား ကုိယ္လဲ မုဒိတာပြား၍ ေရာေပ်ာ္တတ္သူပါ။

သုိ႕ေသာ္ျငား သူ႕ေရစက္ရွိသည္႕ အခါ နဖူးစာသည္ ေရွာင္မရ လႊဲမရ ျဖစ္တာ အခါမ်ားစြာ အသိမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာ ျမင္ဖူးထားသည္မုိ႕ ရံဖန္ရံခါ အတန္ငယ္ အထီးက်န္မိသည္မွတပါး အားသည္႕အခါ ကုိယ္႕ပုိက္ဆံကုိယ္သုံး၊ ကုိယ္၀ါသနာပါရာ ကုိယ္လုပ္၊ ေမာင္နွမသားခ်င္း၀မ္းကြဲပါ မက်န္ ပူပူပင္ပင္ စီစဥ္ဆရာလုပ္၊ အလုပ္မွာ ပုိအာရုံစိုက္လုိ႕ ကုသိုလ္ေရးကုိလည္း စိတ္ကူးေပါက္သေလာက္ အတားအဆီးမရွိ လုပ္ခြင္႕ ရသည္႕အခါ ဒါလည္းဘ၀အက်ိဳးေပးေကာင္းတမိ်ဳးလုိ႕သာ ယူဆမိတာ ခြင္႔လႊတ္ေစလိုလွပါသည္။

၀န္ခံခ်က္။ ။ကြ်န္မ ဆရာမၾကည္ေအးဧ။္၀တၳဳမ်ားကုိ ၾကိဳက္ေသာေၾကာင္႔ တူူမတူမသိေသာ္လည္း အေပ်ာ္သေဘာျဖင္႕ ဆရာမၾကည္ေအးဧ။္ အပ်ိဳၾကီးသရုပ္ေဖာ္ေသာ၀တၳဳမ်ိဳးကုိ တုပစိတ္ကူးေရးမိေသာ ပုိ႔စ္တပုဒ္သာ ျဖစ္ပါသည္။